Dag 1: Plukje zon bij de Oeschinensee
even zon bij de Oeschinensee
We starten de vakantie dit jaar zoals zo vaak: vroeg naar bed, 1 uur ’s nachts opstaan, half 2 op pad. Paul, huisbewaarder voor de komende twee weken, zwaait ons uit. Het is heerlijk stil op de snelweg en ook nog droog tot aan de tweede stop in Bruchsal. Daar spikkelt het wat, gelukkig niet zo hard dat we ons rondje om het meer niet kunnen maken.
Daarna komen de buien los! In Oberbipp kunnen we tijdens de pauze profiteren van het bladerdak van een bergahorn. Het is toch wel lekker om na uren in de auto, even in de frisse lucht een broodje te eten. De kletterbuien volgen elkaar op tot in het Kandertal. Oei, en we zijn nog extra vroeg ook: al iets na 11 uur kunnen we parkeren bij Chalet Heimelig. Eerst brood kopen dan maar. We mazzelen want er ligt notenbrood in de schappen. Vervolgens nog meer mazzel, het wordt droog!
laaghangende bewolking in Kandersteg, de zon breekt door
Na het aantrekken van de bergschoenen treffen we de familie Rechsteiner, in gezelschap van een ander echtpaar. We worden in het Nederlands aangesproken! Het blijken mensen te zijn die als huisbeheerder zijn aangenomen (daarom was de studio op de begane grond dus niet beschikbaar; daar wonen zij nu). Terwijl we een praatje maken, breekt de zon door. Sein om te vertrekken.
Dankzij de zon komt het zweet er weer uit. Zonder het gepland te hebben, hebben we na het speeltuintje voor een onbekend stukje pad gekozen. We komen langs allerlei toestellen van de trimbaan; leuker dan over het asfalt maar net iets langer en met een tegenstijginkje. Het steile stuk rond de brug over de Oeschibach is vermoeiend als altijd. De beek ziet er trouwens uit als een modderstroom. Het slechte weer van de afgelopen week heeft boven wat losgemaakt.
daar ergens is de Oeschinensee, lekker lunchen
Met onverwacht zicht op het Hohtürli komen we aan bij de Oeschinensee. Rain or shine, hier is altijd volk op de been. We pikken een leeg bankje in en beginnen aan een uitgebreide, rustige lunch. Mmm, broodjes met krabsalade, komkommer, druiven ... en passant drinken we de thermoskan thee ook leeg. Mistflarden rollen af en aan. Soms is er zo weinig zicht dat we het water niet eens kunnen zien (laat staan de bergen).
veel mist, weinig uitzicht
Als we lang genoeg geteut hebben, pakken we op ons gemak in en dalen weer af. We nemen voor de afwisseling de noordzijde van de beek, leuker dan de asfaltweg - en ook wat langer. Rond 3 uur staan we voor de tweede keer op de stoep bij Chalet Heimelig. Ons appartement is nu gepoetst, klaar om te gebruiken. Eerst alle bagage naar boven en dan naar de Coop voor de rest van de boodschappen. Dat gaat vlot, scouts doen blijkbaar geen boodschappen rond deze tijd.
Als in het huisje alles verstouwd is, nemen we een welverdiende kop thee op het balkon. Even genieten, ook al is het aan de frisse kant. Na het standaard aankomstmenu (nasi en gehaktballetjes in pindasaus) zakken we onderuit op de bank. Morgen Fründenhütteweer!