Dag 6: Veel sneeuw onder het Hohtürli
bij de Blüemlisalphutte
Vandaag willen we nog eens naar de Blüemlisalphütte. Een lange tocht, dus we gaan
vroeg op pad. Omdat de koffiezetter zo ongelofelijk traaaag is, wordt-ie ’s avonds
alvast gevuld. Dan hoeft in de ochtend alleen de knop maar om. Zo zijn er wel meer
dingen die we alvast de avond van tevoren in orde maken, zodat we zo snel mogeljk de deur
uit kunnen in de ochtend.
Dat lukt. 6 uur uit bed, kwart voor 7 bepakt en bezakt op weg. We moeten omlopen,
want er is een concours hippique in Kandersteg waarvan het terrein ook ons gebruikelijke
paadje richting Oeschinensee heeft ingepikt. Ach, eigenlijk maakt het niet veel uit want
we gaan toch langs de andere kant van de beek. Zo komen we makkelijker op de Heuberg boven
de Oeschinensee uit.
alpensalamander, haas in de wei
Paul loopt weer voorop, en wijst ons op een alpensalamander en een haas vlakbij het pad. Het gaat goed met de wildscore dit jaar! Nog lekker in de bergschaduw kunnen we goed doorlopen naar ons favoriete bankje voor de eerste pauze. Dan zitten er alweer meer dan 800 hoogtemeters op.
pauze op de Heuberg, Oeschinensee van boven, uitzicht
Op het bekende pad naar de Blüemlisalphütte is het rustig. Dat zal wel te maken hebben met de sneeuw, die nog steeds behoorlijk laag ligt. Zo rond 2500 meter staan we aan de rand van een enorm veld dat zich bijna zonder onderbrekingen uitstrekt tot aan het Hohtürli. Meer dan 350 meter klimmen door de sneeuw ... maar er ligt een mooi en duidelijk spoor. Eigenlijk gaat dit makkelijker dan over het natte puin dat we anders hier voor onze kiezen krijgen.
door de sneeuw, bij het Hohturli, koffie!
Zodoende staan we al vóór half 12 op het Hohtürli - met nauwelijks uitzicht. Tja, je kunt niet alles hebben. Dan maar door naar de hut, waar het zoals verwacht erg rustig is. Bijna alle tafels op het buitenterras zijn vrij. We vinden dat we wel iets verdiend hebben, en bestellen bergthee en koffie voor bij ons (eigen) brood. Heerlijk op ons gemak zitten we te lunchen. Wat een dag!
wat een sneeuw, houtsnijwerk bij de Oeschinensee
Als de koffie en de liter (!) thee weggewerkt zijn, is het tijd voor de afdaling. Dalen door de sneeuw is heel ander werk dan stijgen. Pff, we zijn blij wanneer we weer op het gewone pad zijn. Daar blijft het rustig voor deze route. Na nog wat pauzes en het loggen van een cache bij de Oeschinensee zijn we uiteindelijk rond 4 uur op honk. Na bijna 1700 meter stijgen hebben we het ijsje, het pilsje, en het enorme bord eten (rösti) dubbel en dwars verdiend.