Dag 2: Nevel op de First
in de nevel op de First
Wat slaapt dat heerlijk, na een lange dag met een flinke wandeling. Fris en fruitig gaan we dan op zondag beginnen aan het echte werk. Als we 's morgens om 7 uur opstaan, ziet de lucht er strakblauw uit. First-weer! We weten uit ervaring dat het in twee weken niet zo vaak voorkomt, dat er geen wolk(je) om de top van de First hangt. Dus we moeten ervan profiteren.
bij Ryharts, uitzicht op de Balmhornketen
Gauw de rugzakken inpakken en dan op pad. Richting KISC, nog even lekker vlak.
Daarna gaat het meteen fors omhoog richting Ryharts! Foei, dat valt toch niet mee
op de tweede dag in Zwitserland. Er is één voordeel: weinig modder onderweg (dat
hebben we wel eens anders meegemaakt). Bij Ryharts zijn we echt wel aan een pauze toe.
Mmm, koffie, thee en koek.
Plots realiseren we ons dat we wel brood hebben meegenomen, maar dat de worstjes en
kaasjes nog in ons vakantiehuis in de koelkast liggen ... oei, dan wordt dit een mager
dagje. Maar goed, voorlopig kunnen we nog even vooruit.
mistig, we zijn er bijna!
Na Allmenalp komt het steilste gedeelte van de dag. In de zon, met alleen droog brood
op zak! Wel is er een murmeltier te bewonderen. Paul heeft echt een neus voor dit soort
dingen.
Hoe hoger we komen, des te heiiger het wordt. Uiteindelijk komen we in de mist bij
de First aan. Een beetje balen, maar ja, dat is het risico van deze tocht. Na alweer
een droge boterham, weggespoeld met wat thee, hebben we in ieder geval een paar gaatjes
in de mist kunnen meemaken. Dat is dan weer heel erg mooi: de mist trekt weg en ineens
zie je de Bluemlisalp en de Oeschinensee in volle glorie!
een gaatje voor de Oeschinensee, op weg naar de Golitschepass, gentianen, sleutelbloemen
Hup, we kunnen naar beneden. Het stenige pad richting de Golitschepass is waarschijnlijk nog niet zo lang sneeuwvrij. Het lijkt erop dat er hier en daar nog wat reparaties verricht moeten worden. Langs het pad bloeien wimperklokjes en primula’s die je eigenlijk eerder in het jaar zou verwachten. Tja, als het zo lang koud blijft is de natuur aan de late kant.
pauze bij de Golitschepass, er is weer uitzicht
Weer een pauze bij de Golitschepass, weer een kaal bammetje. Ook vinden we de derde
cache van de dag. Telkens dozen van aardig formaat, dat vindt nu eenmaal makkelijker dan
een fotorolletje.
‘Alleen’ nog maar naar beneden via de Golitschealp. Dit pad is beslist
niet onze favoriet. Rond de hut is het enorm modderig, Hans zakt er bijna tot aan zijn
enkels in weg. Na de aankoop van een stuk echte alpenkaas kunnen we in ieder geval de
laatste boterham met beleg eten. Mmm, en het is nog heel lekkere kaas ook.
We zetten daarna door, want het vakantiehuis lonkt. Met ijsjes in het vriesvak, een
enorme pan pasta en een biertje bij het eten. En drinken, drinken, drinken want er zijn
vandaag heel veel zweetdruppels gevallen.