Dag 3: Berg-etappetje naar Ruurlo

oude watermolen in Borculo

We hebben goed geslapen, ook zonder wekker zijn we ruim vóór 7 uur wakker. Om 8 uur is het ontbijt afgesproken en we willen daarna snel vertrekken. Dus zetten we alvast de waterkoker aan voor thee. Dat heeft onze gastvrouw gehoord. In ochtendjas komt ze naar beneden om te vertellen dat we al eerder kunnen ontbijten. Om precies te zijn nú al. Is dat mazzelen!

op weg bij ons B&B, de zon schijnt volop, Achterhoekse bergen, het hoogteverschil is niet groot

De heerlijke geur van versgebakken brood komt ons tegemoet. Net als thuis uit de broodmachine. Ook de kruidenthee is eigen maaksel. We genieten van de tuin en het uitzicht op de Berkel terwijl we een bodem leggen voor de laatste wandeldag. Daarna gaan we meteen op pad want vanaf het einde van de ochtend zijn buien voorspeld.

Voorlopig is daar niets van te merken. De zon straalt aan een wolkenloze hemel wanneer we op weg zijn naar de Lochemerberg. Die bedwingen we zonder veel moeite, net als de Kalenberg. Daarmee is de bergetappe weer achter de rug. De Achterhoekse bergen zijn slechts pukkeltjes.

landgoed Beekvliet

Even rekenen leert dat we de supermarkt in Barchem kunnen overslaan. Ruim vóór de lunch zullen we al in Borculo zijn. Ondertussen genieten we in de buurt van landgoed Beekvliet van een fraai stukje Slinge. Op het water een fuut met twee jongen. Het is ongeveer tijd voor een theepauze maar helaas: geen bankjes. Ook in het gehucht Heure ontbreekt elk zitcomfort. Wel staat hier de dikste fladderiep van Nederland. En er wonen boeren die meer dan genoeg tijd hebben voor een praatje met voorbijgangers.

Gelukkig, net voor Borculo staat een picknickbank aan de Berkel. Fris in de wind, dat wel. Een erg lange pauze wordt het daarom niet. In de verte zijn donkere wolken te zien waaruit overduidelijk een forse bui valt. Maar voorlopig blijven wij nog droog.

parkje, oude watermolen, cycloonmonument, allerlei feitjes in Borculo

De Aldi, met een afdeling ovenvers brood, komt in zicht. We slaan in. Na het kerkplein van Borculo komen we door een soort hofje met een ideaal lunchbankje. Uit de wind, in de zon. Een luxe belegd broodje gaat er wel in. Verderop blijkt dat het stadje een nog werkende watermolen heeft. Curieuzer is het Cycloonpark. Ooit geweten dat na de cycloon die Borculo in 1925 trof, het eerste voorbeeld van massaal ramptoerisme op gang kwam? De foto’s op het monument laten een enorme ravage zien.

de Lebbenbrugge, daar komt een bui!

Nu nog maar een kort stukje naar Ruurlo. Voorbij museumboerderij De Lebbenbrugge (een gerestaureerde tolboerderij, tarief voor een ‘ledig paard’ 2 1/2 cent) pakken de wolken zich steeds dreigender samen. Wie weet wat dat gaat worden. Voor de zekerheid profiteren we van de laatste zonnestralen om op een bankje aan de Slinge de laatste broodjes te verorberen. Regenhoes over de rugzak en paraplu in de aanslag. Al snel vallen de eerste druppels. Een kletterbui wordt het toch niet. Bovendien is het binnen een kwartier droog en gaat de zon zowaar opnieuw schijnen.

eindpunt Ruurlo, de trein komt eraan

Zo wandelen we Ruurlo binnen. Op het station hoeven we slechts enkele minuten te wachten op de trein naar Zutphen en daar kunnen we direct overstappen op de sprinter naar Dieren. Het reist toch wel makkelijk, dat openbaar vervoer.

In de auto naar huis kijken we tevreden terug op een geslaagde driedaagse. Mooie omgeving, aardige mensen en veel beter weer dan verwacht.

Route op 4 mei 2019