Dag 3: Dennenlucht - Valkenswaard

komt de zon nog door?

Wat is het lang geleden dat we een flinke wandeling maakten. De laatste keer dat we in Nederland op pad gingen is bijna vier maanden geleden! En ook de wandelvakantie in Zwitserland dateert van begin september. Hoog tijd dus om weer eens aan de wandel te gaan. Alleen, in de kerstvakantie is het best lastig om zo’n dag te plannen. Door de feestdagen en de voorbereidingen eromheen blijven er in twee weken niet veel vrij besteedbare dagen over.
Dus moet het vandaag (23 december) gebeuren, al was van tevoren wel duidelijk dat het weer niet zo geweldig zou worden. Ook hebben we een klein vervoersprobleempje, want onze ‘vaste’ chauffeur heeft wel tijd om ons weg te brengen maar ophalen gaat niet lukken. Daarom kiezen we voor een etappe die niet aansluit op het gedeelte van de route dat we al gelopen hebben. We nemen het stuk dat ons zo dicht mogelijk bij huis zal brengen.

Bijna 35 km staat er in de planning wanneer we om half 9 worden afgezet bij Café Dennenlucht, pal op de Belgische grens aan de weg tussen Eersel en Postel. Meteen stuiten we op rood-witte en geel-witte markeringen. Ehhh, rood-wit is het Vennenpad beslist niet aangegeven, is het dan geel-wit? Tja, het is inderdaad érg lang geleden dat we op pad zijn gegaan ... (we hebben dus geen gidsje van dit pad, maar hebben ooit met behulp van een geleend boekje een GPS-track aangemaakt).
Vol goede moed volgen we de geel-witte aanduidingen en al snel blijkt dat deze ons niet precies het pad laten nemen dat in de GPS-ontvanger staat. Tja, dat is ons in de buurt van Boxtel ook al gebeurd. Blijkbaar verandert de route wel eens ... of toch niet? Want we blijken hoe langer hoe verder uit koers te raken. Op een gegeven moment besluit Hans dat we gewoon de track gaan volgen anders komen we voor het avondeten niet meer thuis!

mist op de hei, molen en koperteut in Luyksgestel, spinnenijver

Met al enkele kilometers extra op de teller komen we in de buurt van Bergeijk op de ingevoerde route uit die in het echt ... rood-geel ... blijkt te worden aangegeven. We zijn serieus veeel te lang niet meer op pad geweest! Hierna is het volgen van de juiste route een eitje en belanden we zoals gepland in Luyksgestel.

de Maay in de mist ..., de Plateaux in de mist ..., vriendelijker dan Verboden toegang, grote grazers in de mist ...

Helaas kunnen we niet zo uitgebreid genieten van het landschap. ’s Morgens leek het er nog op dat de zon het van de mist zou winnen maar dat was schone schijn. Aldus zien we nauwelijks iets van de prachtige natuurgebieden waar we doorheen lopen. De Maay in de mist, de Plateaux in de mist, de Malpie in de mist: overal ziet de omgeving er hetzelfde uit.

Dommel in de mist, apart stucwerk, de Malpie in de mist, kerstkippen

Het enige dat verandert is de toestand van onze benen. Die worden al zwaarder en zwaarder. Als we uiteindelijk bij de Nicolaaskerk in Valkenswaard zijn aangekomen staat ons besluit vast: de laatste kilometers naar huis nemen wij het openbaar vervoer. De laatste keer dat we van de bus gebruik maakten is geen maanden, maar jááren geleden. De bus naar Waalre gaat eenmaal per uur en is net weg. Tja, dan kunnen we even snel (en goedkoper) naar huis lopen.
Over het Oude Spoorbaantraject lopen we door een pikdonker bos op huis aan. Het gaat moeizaam, geen wonder want we zijn de 40 km ruim voorbij. Bij de voordeur ploffen we uitgeput neer. Meer dan 45 kilometer is dus teveel van het goede.

Gelopen op 23 december 2008