Dag 2: Liempde - Moergestel

kasteel Stapelen in Boxtel

Binnenkort hebben we nog een stevige buitenlandse wandelvakantie voor de boeg. Dat is een goede reden om de wandelschoenen weer eens vaker tevoorschijn te halen. Hoe meer trainingskilometers vooraf, des te soepeler gaat het wandelen tijdens de vakantie. De eerste etappe van het Vennenpad is prima bevallen, en de weersverwachting voor de eerste helft van de zondag ziet er goed uit. Dus gaan we na een week opnieuw op pad. Op zijn allerlaatste vakantiedag staat onze chauffeur zelfs extra vroeg op, zodat we al om 8 uur in Liempde van start kunnen gaan.

Bij het kapelletje van St. Antonius Abt pikken we de route weer op. Eerst een gewoon stukje over boerenasfalt, maar al gauw heeft het Vennenpad een verrassing voor ons in petto. De markeringen leiden ons namelijk de Geelders in, een natuurgebied dat volgens ons boekje beslist niet in de route zit! Dat zal dus doorwerken worden vandaag, want we hadden al ruim 30 km gepland en nu zullen er nog enkele kilometers bij komen. Maar we klagen niet, de Geelders is een prachtig gebied. Wel behoorlijk vochtig! Het blijft gelukkig bij natte broekspijpen, de bergschoenen zijn kort van tevoren in het vet gezet en dat heeft de gewenste uitwerking. Nu kunnen we genieten van de watermunt, tormentil en kattenstaart die nog langs het pad staan te bloeien. Tientallen kikkertjes springen weg voor onze voeten. En zowaar, geen mug te bespeuren. Dat hebben we hier wel eens anders meegemaakt.

laan en weitje in de Geelders, tormentil, paddenstoelentijd

Tegen half 10 komt Boxtel in zicht. Het is nog rustig in de oude straatjes rond de kerk en op het plein. Pas in de buurt van het station komt er leven in de brouwerij. Vanaf hier worden we bijna doodgegooid met markeringen. Tot aan Oisterwijk is de route van het Brabants Vennenpad tevens NS-wandeling. De wandelaar zal hier het spoor zeker niet bijster raken.
Een must in Boxtel is een bezoek aan kasteel Stapelen. Prachtig gelegen in een park aan de Dommel, sfeervol omgeven door een gracht vol waterlelies en eenden. Ook hier waren we al eerder (sowieso heeft de route vandaag weinig verrassingen in petto) maar het is altijd de moeite waard om hier rond te wandelen.

Stapelen van links ... en van rechts

Dan gaan we in lekker tempo richting Kampina. In de buurt van Boxtel zijn verschillende boomkwekerijen. Al vóór we de bebouwde kom binnenliepen zagen we allerlei jonge laanbomen. Nu is de beurt aan de coniferenkwekers die dol blijken te zijn op vormsnoei. Je moet ervan houden.
Doe ons de heide van de Kampina maar. De eerste heide bloeit nu en bovendien zijn er al behoorlijk veel paddenstoelen. Maar eerst een welverdiende theepauze. Bij gebrek aan een bank vlijen we ons neer op een dode boomstam. Terecht. Na de pauze duurt het nog wel een half uur voordat we de eerstvolgende echte bank tegenkomen.

wat een snoeiwerk, zwavelzwam, boleet, uitzicht over de heide

Hoe dichter we bij Oisterwijk komen, des te drukker het wordt. Er zijn volop fietsers op de paden. Ook ruiters zijn in flinke aantallen onderweg, net als diverse aangespannen wagens. Een Jan-Plezier, dat hoort typisch bij Oisterwijk. Echt iets wat je maar één keer huurt. Uit ervaring kunnen we zeggen dat zo’n vierpersoons fiets ontzéttend zwaar trapt. De berijders moeten er inderdaad vandaag weer flink voor werken. Zelfs de enige echte bierfiets komen we tegen. Ja, een rijdende tap voorzien van barkrukken met trappers. Niet te geloven, het gaat echt vooruit en gelukkig is er iemand die stuurt.

blik over de heide, lunchtijd!, het Klein Aderven, arme Nono

Diverse Oisterwijkse vennen kunnen we op de route bewonderen maar het centrum van het plaatsje laten we aan ons voorbij gaan. Wij hoeven immers niet naar het station en dus blijven we langs de rand van de bebouwde kom lopen (scheelt meteen ook weer een kilometer die we vanochtend in de Geelders extra hebben gelopen).
Als we langs de kinderboerderij van de Hondsberg komen lacht een picknickbank ons uitnodigend toe. OK, we maken hier ons brood op. Als bij toverslag staan de ezels aan het hek. Nono, Kiki, of toch Zaza? doet verwoede pogingen om mee te eten. Helaas: op het hek staat duidelijk ‘niet voeren’. Braaf als we zijn houden we ons daaraan (we zullen wel een van de weinigen zijn).

een echte vlinderlokker, het ‘pad’

Nu is het nog maar een paar kilometer naar Moergestel. De paraplu moet worden opgestoken, en kan na 5 minuten alweer in de rugzak. Dat is dus de voorspelde regenbui. We bellen even naar huis om het vertreksein voor de taxi te geven. Het laatste stuk van de tocht van vandaag gaat langs de Reusel. Een onderhoudspad? Een pad dat onderhoud nodig heeft, bedoelen ze. De ridderzuring groeit hier tegen de klippen op. Wat al die witjes hier doen is even de vraag. Zoveel bloeit hier niet, en kruisbloemigen (het voedsel voor de rupsen) moet je met een lantaarntje zoeken.
Dan zien we in de verte de A58 en dichterbij een bankje, precies aan de rotonde waar we hebben afgesproken. De laatste appel gaat naar binnen, en als we aan het klokhuis zijn is daar al de Punto. Goed zo!

Gelopen op 24 augustus 2008