Dag 10: Nieuw, de Wasserngrat

de formidabele Wasserngrat

Vroeg uit bed, we gaan weer met de trein op stap. Om half 8 zitten we lekker warm in de trein naar Zweisimmen. Overstappen, en door naar Gstaad. Daar gaan we op weg naar de Wasserngrat.

Gstaad; kaas in traditionele stijl; tijgers klaar?

De graat zelf moet prachtig zijn, maar de aanloop is nogal saai. Eerst door het centrum van luxedorp Gstaad (een winkel voor Louis Vuitton-tassen!), vervolgens langs nogal drukke wegen naar Bissen. Daar ligt de lokale Käsegrotte (gesloten) en ook het dalstation van de Wasserngrat-baan (eveneens gesloten). Waarschijnlijk is de baan vooral geliefd in het skiseizoen. ’s Zomers draait hij alleen van donderdag tot en met zondag. Dus vandaag niet maar dat geeft niets. We wilden toch al te voet naar boven.

bijna boven; goed gedaan tijgers; bij het bergstation; super uitzicht

Op de topokaart is de route naar boven niet echt goed aangegeven. In het veld is er geen probleem. Voor de echte diehard trailrunners is de Tiger Trail bedacht: al ‘rennend’ van het dalstation naar het bergstation van de baan. De bordjes zijn niet te missen en de route is uitstekend geschikt om naar boven te wandelen. Over de almen, in de zon is het wel afzien. Dat vergeet je snel wanneer je bij het bergstation bent. Nog iets verder naar boven; daar staan een paar bankjes met prima uitzicht klaar. Je ziet vanaf dit punt bijna het hele Saanenland.

het hele Saanenland; hier grazen (geen) lama’s

Nu komt het echte werk, de Wasserngrat. Het ‘landschapsonderhoudspersoneel’ (lama’s!) is helaas elders aan het werk. Het pad is smal, het is opletten geblazen. Maar eigenlijk is het niet erg lastig en verderop staan opnieuw bankjes op de prachtigste plekken. Langs dit pad ligt zelfs een multicache. Helemaal ingericht op wandelen. Makkelijke vragen, geen gereken, geen lastig zoekwerk. Die nemen we daarom weer eens mee.

Wasserngrat; schuilhut

Ondertussen genieten we volop van de uitzichten. En het is heerlijk rustig. We komen bijna niemand tegen. Het is dan ook een behoorlijk lange ronde vanuit Lenk. Normaal zouden we hier niets plannen. Maar met behulp van de vrijkaartjes voor de Betelberg-baan kunnen we de route flink inkorten. Aan het einde van de wandeling gaan we decadent met de baan naar beneden.

Decadentie heeft een prijs. Kabelbanen draaien niet 24 uur per etmaal. Vandaag houdt de baan er om 17.00 uur mee op! Dat betekent helaas dat we niet onbeperkt kunnen teuten.

drinkwater; in de schapenwei

Na de Wasserngrat komt een eindeloos stuk hoogtepad. Bij het Turnelsattel onderbroken door een fijne verrassing: hier staat een wegwijzer met ‘Wasser’ waar je uit een kraan heerlijk drinkwater kunt tappen. Dat gaat er wel in!
Met gevulde flessen lopen we verder. Voor het eerst door een wei met schapen; en na nog een flink stuk hoogtepad omlaag naar een boerderij. Vanaf hier nog tweeënhalf uur naar Leiterli. Dat zou betekenen dat we daar tegen 4 uur aankomen.

Maar dan moeten we door blijven lopen. Kleine tegenstijgingen helpen niet mee om het tempo erin te houden. Gelukkig, daar is de Trütlisbergpass. Nog geen 3 uur en we zijn op bekend terrein. Hoewel nog niet bij de kabelbaan, weten we dat het gaat lukken.

einde wandeling; hoog en droog; cabinekat; uitzicht

Inderdaad zijn we netjes vóór 4 uur bij Leiterli. Als echte groentjes moeten we ons laten uitleggen hoe het toegangssysteem werkt. En wanneer we in een cabine geholpen zijn, blijkt dat we in een soort nostalgische kindervariant terecht zijn gekomen. Uit een luidspreker klinkt luid Schwyzerdütsch gekwebbel (gelukkig heeft het personeel uitgelegd dat je ‘het verhaal’ ook uit kunt zetten ...). Overal en nergens is de cabine opgeleukt met requisieten. Een pet, een oude radio, een ‘poes’ in een mandje, allemaal stevig vastgeschroefd zodat niemand in de verleiding kan komen om wat mee te nemen.

Bij het dalstation zijn we bijna thuis. Hoho, er moeten nog boodschappen worden afgehaald! En als we toch bij de bakker moeten zijn, kunnen we meteen naar de Coop voor bier en ijs! Dat hebben we dubbel en dwars verdiend vandaag.

Pas rond half 5 kunnen we op ons terras met de pootjes omhoog. Eerst drinken, daarna een ijsje. Avondeten doen we bij uitzondering iets later. Dan gaat de extra grote portie pasta er grif in!

Route op 25 augustus 2025